spieractivatie

Spieractivatie is het proces waarbij motorische zenuwen signalen doorgeven aan spiervezels om een contractie te veroorzaken. In het skeletspierstelsel gebeurt dit via motorische neuronen in het ruggenmerg en de hersenstam, de neuromusculaire junctie en de excitatie-contractie-koppeling in de spiervezels. Een motorunit bestaat uit een motorneuron en de daaraan verbonden spiervezels. Door rekrutering van motorunits en de frequentie van actiepotentialen kan de spierkracht worden opgebouwd. Volgens de grootte-principe (Henneman) worden eerst kleinere, langzaam trekkende vezels geactiveerd, gevolgd door grotere, snelle vezels bij zwaardere belasting. Een enkele motorunit is all-or-nothing wat betreft contractie in de verbonden vezels, maar samen kan een spier een variabele spanning leveren door het aantal geactiveerde motorunits te variëren. Co-activatie van antagonisten en coördinatie van beweging beïnvloeden de netto activatie.

Spieractivatie kan worden gemeten met elektromyografie (EMG). Andere factoren zoals spierlengte, snelheid van beweging, vermoeidheid en trainingstoestand beïnvloeden de activatiegraad.

Belang en toepassingen: in sport en revalidatie is spieractivatie essentieel voor nauwkeurige beweging en krachtopbouw. Oefeningen die gericht zijn op neuromusculaire activatie, zoals techniektraining en neuromusculaire training, kunnen de efficiëntie van activatie verbeteren. Elektrische stimulatie (EMS) wordt soms gebruikt als aanvullende methode, maar het functionele nut hangt af van de context.

Pathologie: bij aandoeningen zoals zenuwletsel, myasthenia gravis of hersenletsel (beroerte) kan spieractivatie verstoord zijn, wat leidt tot verminderd vermogen tot kracht en coördinatie.