schedelomtrek

Schedelomtrek, of occipitofrontale omtrek, is de omtrek van de schedel gemeten rond het hoofd op het breedste punt. Deze meting wordt meestal uitgevoerd met een niet-rekbaar meetlint en dient vlak, comfortabel en zonder druk op het hoofd te worden gehouden. De meting gebeurt doorgaans op het achterhoofdgedeelte en rondom de slapen en het voorhoofd, zodat de tape het grootste omtrek van het hoofd volgt. Meerdere metingen worden verricht en gemiddeld om toevallige afwijkingen te voorkomen. De meting wordt bij voorkeur gedaan met het hoofd in een neutrale houding.

Toepassing en interpretatie: schedelomtrek is een belangrijke maat in de pediatrische geneeskunde om groei en ontwikkeling te volgen. De meting wordt vergeleken met groeicurves en percentielen die zijn opgesteld voor leeftijd en geslacht, zodat microcefalie (kleine omtrek) of macrocefalie (grote omtrek) kan worden vastgesteld. In volwassenen wordt de schedelomtrek doorgaans gebruikt bij klinische evaluaties van aandoeningen zoals hydrocefalus of craniosynostose, maar de interpretatie is afhankelijk van de context en vaak minder formeel gestandaardiseerd dan bij kinderen.

Techniek en betrouwbaarheid: factoren die de meting beïnvloeden zijn onder meer haardichtheid en lengte van het haar, hoofdpositie, en druk van het meetlint. Om een betrouwbare meting te krijgen moet het meetlint horizontaal en vlak tegen de hoofdhuid liggen, zonder te worden ingeknepen, en moeten ten minste twee metingen worden uitgevoerd met een gemiddelde als resultaat. Bij kinderen is consistentie in tijd en positie essentieel om trends in groei te beoordelen.

Zie ook: microcefalie, macrocefalie, craniosynostose, hydrocefalus.