reduktazie

Reduktazie is het chemische proces waarbij een stof elektronen wint, waardoor het oxidatiegetal van die stof afneemt. Het is een van de twee fases van een redoxreactie, waarbij oxidatie en reductie altijd samen voorkomen. Reduktazie vindt plaats in vele contexten, van synthetische chemie en metallurgie tot biochemie en milieuwetenschappen.

In de chemie omvat reduktatie vaak het verlagen van inhoudsstoffen zoals carbonylverbindingen tot alcoholen (bijvoorbeeld aldehyden/ketonen naar alcoholen) met reducerende reagentia als natriumboorhydride of lithiumaluminiumhydride. Ook nitroverbindingen kunnen gereduceerd worden tot amines, en dubbele of drievoudige bindingen kunnen worden gesat reduced via waterstofatomen bij katalytische hydrogenering. Veel gangbare reduktiemiddelen zijn ook koolstofmonoxide of waterstofgas onder druk, vaak met een metaalcatlytisch oppervlak.

In de biologie worden reductoren of reductasen specifieke enzymen die reductie uitvoeren. Ze maken vaak gebruik van cofactors zoals NADH of NADPH als elektrondonoren. Voorbeelden zijn nitroreductasen en azoreductasen, die reageren op xenobiotica en metabolische routes aandrijven. Reduktie speelt ook een centrale rol in reductieve biosynthese en het behoud van cellulaire roodoxbalans via het NAD+/NADH en NADP+/NADPH-cyclend.

In electrochemie en industrie vindt reduktie plaats bij de kathode en in metallurgische processen waarbij oxiden worden gereduceerd tot basismetalen met reductanten zoals koolstof of waterstof. Het begrip reductie is daarmee breed toegepast, afhankelijk van het veld en de specifieke stoffen en reagentia die betrokken zijn.