pelargonidynowe

Związki pelargonidynowe to pochodne pelargonidyny, aglikonu w rodzinie antocyjanidyn, czyli barwników roślinnych odpowiedzialnych za czerwone i różowe barwy kwiatów oraz owoców. Pelargonidin sam w sobie występuje rzadziej w formie wolnej, zwykle występuje jako glikozyd lub inne pochodne. Najczęściej spotykanym przykładem jest pelargonidin-3-glukozyd, który odgrywa kluczową rolę w kolorach niektórych gatunków roślin.

Występowanie pelargonidynowych pigmentów obejmuje przede wszystkim owoce i kwiaty, w tym truskawki, maliny i wybrane gatunki Pelargonium (geranium). Obecność pelargonidinowych antocyjanin wpływa na odcienie od czerwieni do pomarańczy i może współistnieć z innymi pigmentami antycyjanidynowymi, co prowadzi do szerokiej palety barw. Ich funkcja w roślinach obejmuje przyciąganie zapylaczy oraz ochronę przed stresem światła i oksydacją.

Biochemicznie pelargonidynowe związki są częścią szlaku fenylpropanoidowego. Pelargonidin powstaje z dihydroflawonolu przez enzymatyczną redukcję i utlenianie, a następnie najczęściej podlega glikozydylacji, metylacjom i innym modyfikacjom tworząc różnorodne antocyjaniny pelargonidinowe. Te modyfikacje wpływają na stabilność chemiczną i chemiczno-fizyczne właściwości pigmentu.

Zastosowania pelargonidynowych antocyjanin obejmują naturalne barwniki spożywcze i kosmetyczne. W przemyśle spożywczym pełnią rolę składników barwiących w produktach o czerwonym odcieniu; ich kolor zależy od pH i obecności innych pigmentów. Z uwagi na wrażliwość na światło, temperaturę i tlen, stabilność pelargonidinowych barwników jest ograniczona i często wymaga odpowiednich formulacji. Właściwości antyoksydacyjne są przedmiotem badań, jednak nie stanowią podstawy terapeutycznych zaleceń.