pelargonidinowych

Pelargonidinowe barwniki to grupa związków chemicznych będących pochodnymi pelargonidyny, należących do anthocyjanidyn — naturalnych barwników roślinnych odpowiedzialnych za czerwone i różowe odcienie kwiatów i owoców. W naturze występują przede wszystkim w formach glikozydowych lub acylowanych, co wpływa na ich stabilność i rozpuszczalność.

Pelargonidin sam w sobie to anthocyjanidyna o charakterystycznym układzie pierścieni; kluczową cechą jest obecność pojedynczej grupy hydroksylowej na pierścieniu B (pozycja 4' w wielu opisach). Kolor pelargonidinowych barwników zależy od pH: w kwaśnym środowisku barwy bywają czerwone, w bardziej zasadowych mogą ulegać zmianie lub tracić intensywność. Połączenie z cukrami (glikozydy) i inne modyfikacje wpływają na barwę i stabilność pigmentu.

W przyrodzie pelargonidinowe barwniki występują w licznych gatunkach roślin kwiatowych i owocowych, nadając intensywnie czerwone odcienie; przykłady obejmują niektóre odmiany truskawek oraz rośliny z rodzaju Pelargonium. Pełnią funkcje biologiczne, takie jak przywabianie zapylaczy i ochrona roślin przed stresem świetlnym.

Biosynteza pelargonidinów zależy od aktywności enzymów z grupy F3'-hydroksylazy; ograniczona aktywność F3'H sprzyja powstawaniu pelargonidinów kosztem innych anthocyjanidyn. Poza naturą, pelargonidinowe barwniki znajdują zastosowania jako naturalne barwniki spożywcze i składniki suplementów, choć ich stabilność chemiczna bywa ograniczona; często modyfikuje się je poprzez glikozydację lub acylację.