opwarmingswaarde

De **opwarmingswaarde** (ook wel bekend als het **globale opwarmingspotentieel**, afgekort GWP) is een maatstaf die aangeeft hoeveel bijdrage een broeikasgas heeft aan de opwarming van de aarde, vergeleken met kooldioxide (CO₂). Deze waarde wordt gebruikt om de klimaatimpact van verschillende broeikasgassen te vergelijken en te kwantificeren over een bepaalde periode, meestal 100 jaar. Het concept is ontwikkeld om beleidsmakers en wetenschappers te helpen bij het beoordelen van emissies en het ontwikkelen van milieubeleid.

De opwarmingswaarde wordt berekend door de warmteabsorberende eigenschappen van een gas te vergelijken met die van CO₂. Bijvoorbeeld, methaan (CH₄) heeft een veel hogere opwarmingswaarde dan CO₂, omdat het per molecuul sterker warmte vasthoudt. Over een periode van 100 jaar wordt de GWP van methaan bijvoorbeeld geschat op 28–36 keer die van CO₂, afhankelijk van de bron en de methode van berekening. Dit betekent dat een ton methaan ongeveer evenveel bijdraagt aan de opwarming als 28 tot 36 ton CO₂ over dezelfde periode.

De opwarmingswaarde is niet statisch en kan variëren afhankelijk van de tijdsspanne die wordt beschouwd. Zo heeft methaan bijvoorbeeld een hogere GWP over een kortere periode (bv. 20 jaar) dan over 100 jaar, omdat het na verloop van tijd afbreekt en minder lang in de atmosfeer blijft. Dit maakt het belangrijk om de tijdshorizon bij het gebruik van GWP mee te nemen.

Deze waarde wordt veel toegepast in internationale afspraken, zoals het Klimaatakkoord van Parijs, en in bedrijfsmatige emissiebeheersystemen. Door de opwarmingswaarde te gebruiken, kunnen organisaties en overheden hun emissies beter monitoren en vergelijken, en zo gerichter maatregelen nemen om de klimaatverandering te beperken. Critici wijzen er echter op dat GWP niet alle aspecten van de klimaatimpact weergeeft, zoals de tijdelijke effecten van gassen of de interactie tussen verschillende stoffen in de atmosfeer.