opsplitsingen

Opsplitsing is de handeling van het verdelen of partitioneren van iets in afzonderlijke delen of componenten. De term is Nederlands, afgeleid van op- (op, into) en splitsen (splitsen). In het dagelijks taalgebruik beschrijft het partitionering voor duidelijkheid, analyse of beheer, bijvoorbeeld het splitsen van een dataset in train- en testsets, of het splitsen van een begroting in categorieën.

In wiskunde en logica kan opsplitsing verwijzen naar de decompositie van een structuur in eenvoudigere substructuren. Zo kan een vectorruimte V ontbonden worden als een directe som van deelruimten, geschreven als V = U ⊕ W, wanneer elk element van V uniek kan worden geschreven als som van elementen uit U en W. In de categorie theorie en in de homologische algebra kan een korte exacte reeks “splitsen” als de structuur isisomorf met een product van zijn uiteinden, een situatie die vaak wordt beschreven als een gesplitste exacte reeks.

In bedrijfsvoering en recht wordt de term gebruikt voor reorganisaties die één juridische entiteit verdelen in twee of meer onafhankelijke entiteiten, zoals spin-offs en demergers. In data science is data-splitting een routinematige bewerking bij het evalueren van modellen, waaronder willekeurige of gestratificeerde splitsingen in training-, validatie- en testsets.

Ook in andere vakgebieden kan opsplitsing meer algemeen verwijzen naar segmentatie, partitionering of bifurcatie van systemen, processen of problemen.

Zie ook: decompositie, verdeling, bifurcatie, splitsing, spin-off.