oogweefselbeschadiging

Oogweefselbeschadiging is schade aan het weefsel van het oog. Het kan oppervlakkig of diepgaand zijn en meerdere delen van het oog treffen, zoals het hoornvlies (cornea), het netvlies (retina), de lens, de sclera en de oogzenuw. De ernst varieert van lichte irritatie tot blijvende vermindering van het zicht of blijvende blindheid.

Oorzaken zijn divers en kunnen onder meer bestaan uit lichamelijk trauma, schokkracht of penetrerende verwondingen; blootstelling aan chemicaliën of intense hitte; ontstekingen en infecties zoals keratitis of endophthalmitis; zuurstof- of bloedtoevoerproblemen (ischemische schade); blootstelling aan schadelijke straling zoals UV-licht of ioniserende straling; en degeneratieve of doordrukverschijnselen bij ouderdom. Medische aandoeningen zoals diabetes of hoge bloeddruk kunnen ook leiden tot schade aan het netvlies of bloedvaten van het oog.

Symptomen hangen af van het aangetaste gebied maar kunnen bestaan uit pijn, roodheid, tranen of afscheiding, verminderd zicht, wazig zien, lichtschuwheid (fotofobie) en plotseling verlies van visie. Bij plotselinge of ernstige klachten moet snel medische hulp worden gezocht.

Diagnostiek omvat een oogonderzoek met oftalmoscoop of slit-lamp, beoordeling van het gezichtsvermogen, en aanvullende beeldvorming zoals OCT (for imaging van het netvlies) of angiografie bij problemen in de bloedvaten. Sommige aandoeningen vereisen urgente behandeling.

Behandeling is afhankelijk van de aangetaste weefsels en oorzaken. Dit kan bestaan uit antibiotische of antivirale oogdruppels, kunstmatige tranen voor droog oog, spoelen bij chemische verwondingen, ontstekingsremmers, of operatieve ingrepen zoals lensverwijdering, retina- of glasvoechirurgie. Preventie omvat oogbescherming tijdens risicovolle werkzaamheden, vermijden van wrijven bij oogklachten, tijdig medische beoordeling bij oogletsel en onmiddellijk spoelen bij chemische blootstelling. Bij elk vermoeden van oogweefselbeschadiging geldt: zoek snel medische hulp.