loonrigiditeit
Loonrigiditeit is het verschijnsel waarbij lonen en beloningsstructuren in de korte termijn niet snel meebewegen met veranderingen in de economische situatie. In veel markten blijven lonen vast door vaste loonrondes, langlopende contracten, collectieve arbeidsovereenkomsten, inflatie-indexering en sociale normen. Daardoor reageren loon- en werkgelegenheidsverhoudingen minder direct op schokken in vraag of aanbod, wat de dynamiek van de arbeidsmarkt beïnvloedt.
De belangrijkste mechanismen zijn vaste of langlopende loonafspraken, onderhandelingen via cao’s, inflatie-indexering, efficiëntie- of reputatielonen die
Oorzaken liggen in arbeidsmarktinstituties en regelgeving (cao’s en minimumlonen), contractuele structuren, verwachtingen over toekomstige prijzen, en
De effecten omvatten hoger opgelopen werkloosheid bij neergang, tragere correcties van de lonen, en mogelijk hysterese
Empirisch bewijs toont dat loonrigiditeit in veel economieën voorkomt, met variatie tussen sectoren en landen. Loonaanpassingen
Beleidsimplicaties betreffen de transmissie van monetair beleid en macro-stabilisatie. Hervormingen die loonflexibiliteit vergroten, bijvoorbeeld door meer