lijmsoort

Lijmsoort is een verzamelterm voor de verschillende typen lijm, elk met een eigen bindmiddel en verwerkingsopties. De keuze voor een lijmsoort hangt af van de te verbinden materialen, de gewenste sterkte en de omstandigheden waarin de verbinding opereert.

Veel gebruikte lijmsoorten zijn watergedragen dispersielijmen, zoals polyvinylacetaat (PVA) lijm en acryl-lijm. Deze lijmen zijn vriendelijk voor de gebruiker en hebben vaak weinig geur, maar zijn meestal minder geschikt voor langdurige blootstelling aan water of vochtig milieu.

Two-component epoxylijm en polyurethaan (PU) lijm vormen een andere groep. Epoxylijm biedt hoge sterkte en stijfheid, maar vereist nauwkeurig mengen en kan minder flexibiliteit hebben. PU-lijm is elastischer en beter bestand tegen vocht en temperatuurwisselingen.

Cyanoacrylaatlijm (secondelijm) hecht snel aan veel materialen en is geschikt voor kleine reparaties, maar kan kwetsbaar zijn voor beweging en vocht en laat soms lijmresten achter.

Montage- lijm en contactlijm zijn speciaal ontwikkeld voor grotere, constructieve verbindingen. Montagelijm is vaak gebaseerd op PU of MS-polymeer en biedt sterke hecht bij bouw- en meubelwerk. Contactlijm vereist dat beide oppervlakken tegelijk worden bedekt en daarna in contact worden gebracht.

Warmte-smel lijm (hot-melt) biedt snelle verwerking en wordt vaak gebruikt voor snelle assemblage. Cement- of tegel-lijmen worden toegepast in bouw voor keramische en stenen ondergronden.

Bij het kiezen van een lijmsoort let men op materialen, open tijd, belastingsomstandigheden en waterbestendigheid, evenals flexibiliteit en verwerkingstemperatuur. Veiligheid, ventilatie en opslagcriteria zijn eveneens belangrijk.