lijmsoorten

Lijmsoorten verwijzen naar materialen die twee oppervlakken aan elkaar verbinden door een binding die chemisch, fysisch of mechanisch van aard kan zijn. Ze worden onderverdeeld naar de basis van de lijm en naar het toepassingsgebied.

Op basis van chemie worden de belangrijkste groepen onderscheiden als oplosmiddelgebaseerde lijmen, watergedragen lijmen, hot-melt (thermoplastische) lijmen en reactieve lijmen. Oplosmiddelgebaseerde lijmen verdampen het oplosmiddel tijdens uitharding en geven vaak sterke hechting, maar brengen VOC’s en oplosmiddelen met zich mee. Watergedragen lijmen, zoals PVA en acrylaatdispersies, zijn milieuvriendelijker en eenvoudiger te verwerken. Hot-melt lijmen smelten bij verwarming en stollen bij afkoeling; ze leveren snel werk op maar hebben meestal beperkte hittebestendigheid. Reactieve lijmen omvatten tweecomponenten-systemen zoals epoxy en polyurethaan, en eencomponenten-systemen zoals cyanoacrylaten; ze bieden vaak hoge sterkte en weerstand maar vereisen zorgvuldige menging en verwerking.

Elastische lijmen, zoals siliconen en bepaalde polyurethaanlijmen, blijven flexibel en houden bewegingen tussen materialen. Natuurlijke lijmen (dierlijke lijm, caseïne) worden nog toegepast in restauratie en traditioneel vakwerk.

Toepassingsgebieden variëren van houtbewerking en bouw tot metaal, kunststof, keramiek en textiel. De keuze van een lijm wordt bepaald door substraten, gewenste sterkte, duurbelasting, vocht- en temperatuuromstandigheden, open tijd en veiligheid/ milieu-aspecten.