lichtoppervlak

Lichtoppervlak is het oppervlak dat licht uitzendt, ontvangt of doorlaat. In optica wordt de term gebruikt voor zowel het emitterende oppervlak van een lichtbron als voor elk oppervlak waardoor of waardoorheen licht interageert. Belangrijke kenmerken zijn de grootte en vorm van het oppervlak, de oriëntatie ten opzichte van de bron of het waarnemingspunt, en de optische eigenschappen zoals reflectiviteit, transmissie en de richting waarin het licht verspreid wordt.

Emittend oppervlak verwijst naar de regio van een lichtbron waaruit straling ontstaat. Voor lampen en LEDs is de emissie vaak niet uniform, maar wordt beschreven door de stralingsverdeling of radiance, die aangeeft hoe de intensiteit in verschillende richtingen varieert. Een groter emitterend oppervlak kan leiden tot een ruimere, minder geconcentreerde lichtverdeling.

Ontvangend oppervlak beschrijft hoe licht interacteert met een oppervlak dat het raakt. De hoeveelheid ontvangen straling hangt af van de invalshoek, afstand, en de textuur of ruheid van het oppervlak. Dit wordt uitgedrukt in irradiantie (W/m^2) of lux, en bepaalt mede de zichtbare helderheid en kleurwaarneming. De reflectie of transmissie wordt vaak modelleren met de BRDF, die de hoekafhankelijke terugkaatsing vastlegt.

Toepassingen en berekeningen: in verlichting en architectuur is het doel een gelijkmatige belichting van oppervlakken te bereiken, terwijl in computergraphics lichtoppervlakken (area lights) worden gebruikt als lichtbronnen bij raster- of raytracing. De totale flux en de verdeling ervan over het oppervlak worden berekend via integratie over het oppervlak, met rekening voor afstands- en hoekfactoren. Een lichtoppervlak kan dus zowel emitterend als ontvangend van licht zijn, afhankelijk van de context.