laaginkomen

Laaginkomen is een term die in beleid en sociaal onderzoek wordt gebruikt om personen of huishoudens aan te duiden wiens inkomen onder een afgesproken norm ligt. Vaak gaat het om relatieve armoede: een inkomen dat minder is dan 60 procent van het mediaaninkomen na belastingen en transfers, aangepast aan de grootte van het huishouden. In sommige analyses wordt ook naar absolute armoede gekeken.

De meting van laag inkomen gebeurt meestal met het besteedbaar inkomen na belastingen en transfers, gecorrigeerd voor huishoudgrootte en samenstelling (equivalisatie). Data komen uit nationale bronnen zoals CBS en Europese cijfers via EU-SILC. Het begrip is daarmee vergelijkbaar tussen landen, al verschillen de drempels en definities.

Risicogroepen en oorzaken: werkgelegenheidsrisico's, laag loon, deeltijdwerk, langdurige werkloosheid, hoge woonlasten, single-parent households, migrantenachtergrond, lage scholing. Veranderingen in de economie en in de arbeidsmarkt beïnvloeden de omvang van laag inkomen.

Gevolgen: beperkte toegang tot huisvesting, gezondheidszorg, onderwijs en sociale participatie; verhoogde kans op schulden en materiële ontberingen; intergenerationele effecten zoals beperktere kansen voor kinderen.

Beleid en maatregelen: sociaal vangnet en minimuminkomen via bijstand of maatschappelijke ondersteuning; inkomensondersteuning zoals heffingskortingen en toeslagen; huurtoeslag, zorgtoeslag en kinderopvangtoeslag; woningbeleid; minimumloon en actieve arbeidsmarktbeleid om werkgelegenheid te vergroten; programma's voor scholing en loopbaanontwikkeling.

Zie ook armoede, relatieve armoede, inkomensongelijkheid. In Nederland wordt laaginkomen gemonitord door CBS en SCP; EU cijfers vergelijken via EU-SILC.