insolventieprocedure

De insolventieprocedure is een wettelijk traject in Nederland voor het afwikkelen van een insolvente debiteur. De belangrijkste regels staan in de Faillissementswet, aangevuld met bepalingen voor natuurlijke personen en ondernemingen. Het doel is de belangen van schuldeisers te beschermen en, waar mogelijk, de waarde van het vermogen te behouden of te realiseren, bijvoorbeeld door voortzetting van bedrijfsactiviteiten of door liquidatie van activa.

De procedure kan worden gestart door de debiteur of door een schuldeiser via een verzoek aan de rechtbank in het gebied waar de debiteur woont of gevestigd is. De rechtbank beslist of een faillissement wordt uitgesproken of of er surseance van betaling wordt verleend. Bij faillissement wijst de rechtbank een curator aan die de boedel beheert en de schulden inventariseert.

Tijdens een faillissement bewaakt de curator de activa, onderzoekt de vorderingen en verdeelt de rechten volgens de wettelijke rangorde. Crediteuren kunnen vorderingen indienen en deze vorderingen worden behandeld volgens de wettelijke regels. De boedel kan worden geliquideerd en de opbrengst wordt verdeeld onder de schuldeisers. Bij surseance blijft de debiteur meestal onder toezicht van een bewindvoerder en werkt men aan een herstructureringsplan.

Een insolventieprocedure eindigt meestal met een afwikkelingsbeschikking of beëindiging van het faillissement. In gevallen van succes kan de herstructurering leiden tot voortzetting van de bedrijfsactiviteiten; bij geen haalbaarheid leidt de procedure tot liquidatie en beëindiging van de onderneming. De regeling staat ook naast alternatieven zoals surseance van betaling en, voor natuurlijke personen, schuldsanering.