infrastructuurblootstelling

Infrastructuurblootstelling is een begrip uit milieukunde en volksgezondheid dat verwijst naar blootstelling aan schadelijke stoffen die via infrastructuursystemen in contact komen met mensen en leefomgevingen. Het ontstaat uit verontreinigingen en materialen die betrokken zijn bij water-, riool-, verwarmings- en transportinfrastructuur, evenals uit bouw- en onderhoudsactiviteiten rond gebouwen en wegen. Het begrip benadrukt dat niet alleen consumentengoederen, maar ook de infrastructuur zelf een bron van blootstelling kan zijn.

Veel voorkomende bronnen van infrastructures blootstelling zijn onder andere verouderde drinkwaterleidingen van lood of andere metalen, asbesthoudende bouwmaterialen in oudere gebouwen, en verontreinigingen die vrijkomen uit rioleringen, leidingen of waterdistributiesystemen. Daarnaast kunnen sporen van roet-, stof- en chemische verontreinigingen van wegen en tunnels in de lucht en in aangrenzende grond terechtkomen, en kunnen bouw- en sloopactiviteiten tijdelijk verhoogde blootstelling veroorzaken. Ook radon kan binnendringen in gebouwen via constructieonderdelen en ventilatiesystemen, wat deel uitmaakt van infrastructuurblootstelling in bepaalde regio’s.

Blootstelling vindt doorgaans plaats via inhalatie van stof en dampen, ingestie via besmet water of bodem en oppervlakkig contact met verontreinigde oppervlakken. De beoordeling van infrastructuurblootstelling omvat meet- en monitormethoden voor waterkwaliteit, lucht, bodem en, waar mogelijk, biomonitoring van blootstellingsindicatoren; daarnaast worden risicobeoordelingen en modellering toegepast om blootstellingsniveaus en potentiële gezondheidseffecten te kwantificeren.

Beleid en praktijk richten zich op sanering en vervanging van verouderde infrastructuur, onderhoud en inspectie, ventilatie en waterkwaliteitsbeheer, en communicatie met betrokken gemeenschappen om blootstelling te verminderen en gezondheidsrisico’s te beperken.