incentivecompatibiliteit

Incentivecompatibiliteit (incentivecompatibiliteit) is een eigenschap van een mechanisme in de theoretische economie en mechanism design. Een mechanisme is incentivecompatibel als de beste strategie voor elke deelnemer, gegeven wat anderen doen, bestaat uit het wel of niet bekendmaken van zijn ware voorkeuren of typen. Het doel is dat deelnemers niet gemotiveerd zijn om hun informatie te misrepresenteren.

Er bestaan twee hoofdvormen: dominant-strategy incentive compatibility (DSIC) en Bayesian incentive compatibility (BIC). Bij DSIC is truthful reporting een optimale keuze voor elke mogelijke situatie en voor elke strategie van de anderen. Bij BIC is truthful reporting een Bayes-Nash-evenwicht onder aannames over de verdeling van de typen van de anderen.

Voorbeelden en mechanismen: een bekend voorbeeld is de tweede-prijsveiling (Vickrey) voor een enkel item. De winnaar betaalt de tweede hoogste bod, waardoor het zeggen van de eigen echte bod een dominante strategie wordt. Groves-mechanismen, waaronder het Clarke-Groves-mechanisme (VCG), leveren efficiënte toewijzingen en zijn incentive-compatibel onder passende transferregels. In combinatoriële veilingen en publieke goederen kan incentivecompatibiliteit worden nagestreefd, maar vaak gaat dit gepaard met compromissen zoals niet-gebalanceerde budgetten of verhoogde complexiteit.

Beperkingen en opmerkingen: incentivecompatibiliteit hangt sterk af van modelaannames (zoals informatieverdeling, risico-aversie en publieke/privé goederen) en kan in sommige domeinen niet samengaan met andere doelstellingen zoals budgetbalans of Pareto- efficiëntie. In multi-parameteromgevingen kunnen DSIC-achtige garanties ontbreekt of beperkt zijn, waardoor ontwerpkeuzes kritisch zijn.