geluidfrequentiespectrum

Het geluidsfrequentiespectrum is de verdeling van de geluidenergie over frequenties in een geluid. Het geeft aan welke frequenties aanwezig zijn en met welke sterkte. In de praktijk wordt dit spectrum vaak verkregen door een signaal in de tijd te transformeren naar het frequentiedomein met een Fourier-analyse. Het resultaat kan worden weergegeven als een amplitude- of vermogenspectrum, meestal uitgedrukt in decibel ten opzichte van een referentie (dB) en tegen frequentie in Hz. Voor niet-stationaire geluiden wordt ook het spectrogram gebruikt, dat de evolutie van het spectrum in de tijd laat zien.

Het spectrum kan worden onderverdeeld in infrasonen (< 20 Hz), het auditieve bereik (ongeveer 20 Hz tot 20 kHz) en ultrasonische frequenties (> circa 20 kHz). De exacte grenzen variëren met leeftijd en gehoorvermogen. Meetomstandigheden zoals microfoonkarakteristieken, omgeving en verzwakking beïnvloeden het gemeten spectrum.

Toepassingen van het geluidsfrequentiespectrum zijn breed: ontwerp en afstelling van luidsprekers, beoordeling van ruimtelijke akoestiek, geluidskwaliteit in muziekproductie, en ruisbeheersing. Verschillende soorten ruis hebben kenmerkende spectra; bijvoorbeeld wit geluid heeft een vlak spectrum over frequenties, terwijl roze ruis meer energie bevat in lagere frequenties.

Bij interpretatie maken professionals vaak gebruik van gehoorkwaliteiten en filtercurves zoals A-weging (dB(A)) en C-weging om de waargenomen luidheid relevanter te maken voor menselijke perceptie.