flammeebehandeling

Flammeebehandeling is een oppervlaktebehandeling waarbij het oppervlak van een materiaal, meestal een polymeer, kortdurend wordt blootgesteld aan een vlam om de oppervlaktestructuur en hechting te verbeteren. Het doel is om de oppervlaktespanning te verhogen door oxidatieve modificatie, zodat inkten, coatings en lijm beter hechten. De behandeling is doorgaans snel, geschikt voor in-line toepassingen en relatief goedkoop.

Mechanisme en effecten: bij blootstelling aan de vlam ontstaan hitte en vrije radicalen die chemische pathen op het oppervlak veranderen. Dit leidt tot de vorming van polaire functionele groepen zoals –OH, C–O en C=O op de bovenste nanometerlaag. Hierdoor daalt de watercontacthoek en neemt de hechting toe. De modificatie blijft oppervlakkig en verdwijnt na verloop van tijd door veranderingen in polymerstructuur en aging.

Toepassingen en materialen: veel toegepast op polyolefinen zoals polyethyleen en polypropyleen, maar ook op films en textiel waar verbeterde hechting van drukken, coatings en laminaten vereist is. Het wordt vaak ingezet in de productie- of verfinderssector om een betere hechting van vervolgbehandelingen te waarborgen.

Procesparameters en uitrusting: meestal een gasvlam (propaan/lucht of aardgas) via een branderkop. Het substraat beweegt onder of over de vlam; afstand, snelheid, brandertype en zuurstoftoevoer bepalen de intensiteit en uniformiteit. De behandeling is afhankelijk van materiaalsoort, filmdikte en gewenste oppervlakte-energie.

Voordelen en nadelen: snelle en kostenefficiënte oplossing met goede integratiemogelijkheden in productie; de effecten zijn echter tijdelijk en kunnen variëren. Mogelijke schade aan dunne of gevoelige lagen en veiligheidsrisico’s bij open vuur moeten worden beheerst.

Veiligheid en overwegingen: arbeidsveiligheid, ventilatie en brandpreventie zijn essentieel. Alternatieven zijn plasma-, corona- of chemische behandelingen die vergelijkbare oppervlaktespanningseffecten kunnen bereiken zonder open vlam.