ferrietklem

Een ferrietklem, vaak ferrietklem genoemd, is een passieve EMC-component die wordt gebruikt om elektromagnetische storing en ruis op kabels te verminderen. De klem bestaat uit een ferrietkern in een split- of klipvormige behuizing die om een kabel of geleider wordt geklapt, soms ook rond een losse geleider die door de kern loopt. Door de hoge impedantie van het ferrietmateriaal bij hoogfrequente signalen wordt de door de kabel getransporteerde ruis verzwakt, waardoor de radiatie en de geleide EMI afnemen.

Werking en toepassing: de ferrietkern absorbeert hoogfrequente energie als magnetische verliezen in het materiaal. De impedantie die de kabel ervaart bij hoogfrequente storingen neemt toe, waardoor ruis en EMI worden beperkt. Het effect is groter bij meer keren door de kern lopende geleiders en bij materialen die geschikt zijn voor de gewenste frequentieband. Ferrietklemmen zijn beschikbaar als split-core (met klapopening) of als vaste kern en in verschillende maten, geschikt voor zowel kabels met lage als hoge doorsnede. Typische materialen zijn MnZn voor lagere frequenties en NiZn voor hogere frequenties.

Toepassingen en grenzen: ferrietklemmen worden veel toegepast in power supplies, computers, automotive bekabeling en andere elektronische systemen om te voldoen aan EMC-normen en om storingsproblemen te verminderen. Ze zijn nuttig voor hoogfrequente ruis, maar bieden geen oplossing voor laagfrequente storingen of voor schadelijke signalen die al door de kabel zijn ingebed. Ze kunnen bij verkeerde plaatsing of overmatig gebruik leiden tot enige demping van signaalintegriteit en warmteontwikkeling; selectie en plaatsing moeten rekening houden met de stroom, frequentiebereik en kabeldoorsnede.

Zie ook: ferrietkern, EMI-suppressie, choke.