eiwitmetingen

Eiwitmetingen zijn analyses die het eiwitgehalte of de eiwitconcentratie in een monster bepalen. Ze worden toegepast in biochemie, moleculaire biologie, voedseltechnologie en klinische diagnostiek om de hoeveelheid eiwit vast te stellen of om monsters met elkaar te vergelijken.

Er bestaan verschillende benaderingen. De kjeldahl- of Dumas-methode bepalen respectievelijk stikstof- of koolstoftotale inhoud en schatten daarmee via een conversiefactor het eiwitgehalte. Deze methoden geven een indicatie van totale eiwitmassa maar zijn tijdrovend en kunnen misleidend zijn bij monsters met afwijkende aminozuursamenstelling.

Colorimetrische assays zijn veelgebruikte snelle methoden voor eiwitconcentratie. Bij de Bradford-assay bindt het Coomassie-brillantblauw-kleurstof aan eiwitten en verandert de absorptie. De Lowry-methode en de BCA-assay (bicinchoninezuur) bieden hogere gevoeligheid en zijn minder gevoelig voor bepaalde stoffen; echter kunnen buffers, reductants of detergenten de meting beïnvloeden. UV-spectrofotometrie bij 280 nm is een snelle methode gebaseerd op de absorptie door aromatische aminozuren, maar kan verstoord worden door nucleïnezuur en buffers.

Bij elke methode spelen monstersamenstelling en mogelijke interferenties een rol. Een calibratiecurve met een bekend eiwit (bijv. BSA) is meestal nodig. De keuze voor een methode hangt af van het monster, de gewenste nauwkeurigheid, en de aanwezigheid van mogelijke storingstoffen.

Toepassingen omvatten onder meer kwaliteitscontrole in de voedingsindustrie, normalisatie van eiwitconcentraties in laboratoriumexperimenten, en proteomica-gerichte analyses. Rapportage omvat meestal de eenheden mg/mL of g/L, samen met de gebruikte methode en staafpunten.

---