dragerpapier

Dragerpapier is een papiermatige onderlaag die fungeert als tijdelijke ondersteuning voor zelfklevende materialen en transferrelaties, zoals etiketten, tapes en transferfolies. Het beschermt de lijm of het dragerlaagje tijdens productie, opslag en transport en wordt bij toepassing verwijderd. Door de aanwezigheid van de release- of antiadhesielaag kan de drager gemakkelijk weer verwijderd worden zonder het afgewerkte product te beschadigen.

Meest voorkomende typen dragerpapier zijn siliconen-gelabelde release liners, meestal uitgevoerd op een papierbasis zoals glasine, kraft of gewoon papier. De siliconenlaag kan aan één zijde of aan beide zijden zijn aangebracht. Diktes variëren doorgaans tussen ongeveer 30 en 150 g/m², afhankelijk van de gewenste stijfheid en loslaatsterkte. Sommige varianten zijn ook gemaakt van kunststof folie voor specifieke toepassingen; deze worden dan vaak als folie-release liner aangeduid.

Toepassingen omvatten onder meer zelfklevende etiketten en labels, tapes, decals, transferpapier en medische patches. In de elektronica- en verpakkingsindustrie dient dragerpapier als draagbaar substraat voor lijm- of inktlagen die later op een product kunnen worden overgebracht.

Productie en eigenschappen worden bepaald door de papierkeuze en de coatings. Dragerpapier wordt geproduceerd door papier te coaten of te lamineren met een siliconen- of fluorpolymeerlaag en vervolgens te verwerken tot gewenste diktes en vormen. De keuze van materiaal en coating heeft invloed op loslaatsterkte, imprëgnatie met lijm en recycleerbaarheid.

Milieuaspecten: vanwege lijmresten en siliconen is dragerpapier meestal niet geschikt voor reguliere papierrecycling. Het wordt vaak ingezameld via gespecialiseerde recyclingstromen of vereist verbranding of apart verwerkingsafval. Er worden inspanningen ondernomen om milieuvriendelijkere alternatieven te ontwikkelen.