blokfundering

Blokfundering is een ondiepe funderingsvorm waarbij muren worden ondersteund door betonblokken die in een vlak zand- of grindbed zijn geplaatst. De blokken verdelen de belasting van de muur over meerdere punten en geven zo stabiliteit aan het gebouw. Deze methode wordt vooral toegepast bij lichte, niet-dragende constructies zoals schuren, bijgebouwen en soms bij kleine woningen waar de ondergrond voldoende draagkracht heeft.

Uitvoering: na het graven van een ondiepe sleuf wordt een bedding van zand of grind aangebracht; daarop worden betonblokken geplaatst, meestal in een mortelbed of met cement aan elkaar bevestigd. De blokken vormen een rij of een raster onder de muren. Soms wordt een dampremmende laag of isolatie langs of onder de fundering toegepast, afhankelijk van de gewenste vocht- en isolatiewaarden.

Toepassing en beperkingen: blokfunderingen zijn goedkoop en snel aan te leggen voor relatief lichte gebouwen op stabiele, droge en vlakke ondergrond. Ze zijn minder geschikt bij hoge belasting, op ruwe of minder draagkrachtige grond of bij aanwezigheid van bevroren grond. Bij vochtig klimaat of zware frost heave is extra aandacht voor drainage en waterafvoer vereist; in seismische gebieden kunnen andere funderingskeuzes nodig zijn.

Voordelen en nadelen: voordelen zijn lage kosten, eenvoudige uitvoering en snelle bouwtijd. Nadelen bestaan uit beperkte draagkracht, mogelijke zettingsverschillen en gevoeligheid voor vocht en ongelijkmatige bodem.

Huidige rol: in oudere gebouwen, agrarische panden en tijdelijke bouwwerken blijft blokfundering voorkomen, vooral waar omstandigheden dit toelaten. Voor nieuwbouw komt deze methode minder vaak voor; vaker worden strokenfundering of plaatfundering toegepast.