bloemkelk

Bloemkelk is de buitenste kring van een bloem en bestaat uit kelkbladen, ook wel sepalen genoemd. Samen vormen zij de calyx en dienen ze vooral ter bescherming van de bloemknop tegen uitdroging, beschadiging en vochtverlies totdat de bloem opengaat. Na ontluiking kunnen de kelkbladen afvallen, maar in veel planten blijven ze rondom de vrucht en vormen ze eventueel een beschermende omhulling.

Kelkbladen tonen grote variatie tussen soorten. Ze kunnen vrij zijn (elk kelkblad apart) of vergroeid tot een kelkbuis of -tubus. Meestal zijn ze groen en bladachtig, maar in sommige plantgroepen zijn ze gekleurd of petaloïd en dragen ze bij aan de aantrekkelijkheid van de bloem. Sommige planten hebben daarnaast een extra rij kelkachtige bladeren aan de basis van de bloem, het zogenoemde epicalyx.

Functie en ontwikkeling: de bloemkelk beschermt de reproductieve delen tijdens de knopfase en kan, afhankelijk van de soort, meedoen aan fotosynthese. Tijdens of na de bloei kan de kelk blijven bestaan en (afhankelijk van de soort) het fruit omringen of bij het zaadverspreidingsproces betrokken raken. In bepaalde plantgroepen kan de kelk een prominente rol spelen in de vaartuig of verspreiding van zaden.

Terminologie: de Nederlandse term is bloemkelk of kelk; de wetenschappelijke term voor de groep kelkbladen is sepalen. Epicalyx verwijst naar een extra, kelkachtig randje bij sommige families. Bloemkelken maken deel uit van het perianth, samen met de kroon.