aluminisatie

Aluminisatie is het proces waarbij een dunne laag aluminium of aluminiumlegering met een oppervlaktebehandeling op een ondergrond, meestal metaal, wordt aangebracht. Dit kan via elektrochemische galvanisatie, spoelen of hij dienen als beschermende coating of esthetisch voordeel. De techniek is een variant van aluminiumgalvanisatie waarbij de eigenschap van aluminium, zoals corrosiebestendigheid, reflectiviteit en lichter gewicht, benut wordt.

Ontstaan is de praktijk in de vorm van aluminiumgalvanisatie in de jaren 1870, toen de luciferindustrie aluminium op houten knoppen plaatste en later op staal. De term aluminisatie is vooral wijdverbreid binnen de Nederlandse en Vlaamse technologische terminologie. Fysica betreft oxidatie van aluminium, waardoor een oxideplaat zich vormt die het onderliggende metaal beschermt tegen verdere corrosie. Durch anodiseren kan manifirste 30‑50 mikron dikke lagen worden gevormd, die zowel er kleur toe geven (bijv. zilver, goud of chromisch) als een hogere slijtagebestendigheid bieden.

Toepassingen zijn veel en variëren van buitenkettingen, automotive onderdelen, elektronica tot architecturale gevels. Belangrijke voordelen zijn een verlengde levensduur, een uniforme uiterlijk en een goede chemische bestendigheid. Na het proces wordt vaak een beschermende lacquering aangebracht.

De aluminisatie is echter gevoelig voor fysieke beschadiging, zoals krassen, die de oxidatielaag verzwakken. Onderhoud vereist vaak mild reinigen om schimmel of metaaloxiden te verwijderen. Daarbij is de procesduur relatief kort in vergelijking met glazuur of andere beschermingslagen, waardoor het een kosteneffectieve optie is voor industriële toepassingen.