accrediteren

Accrediteren is een formeel proces waarbij een onafhankelijke instantie erkent dat een organisatie, programma, opleiding of dienst voldoet aan vooraf vastgestelde normen en competenties. Het doel is kwaliteitsborging en transparantie over wat wordt aangeboden en onder welke voorwaarden.

In verschillende sectoren komt accreditatie voor, met name in het hoger onderwijs, de gezondheidszorg, laboratoria en de sociale sector. In het hoger onderwijs voert bijvoorbeeld de Nederlands-Vlaamse accreditatieorganisatie (NVAO) het accreditatieproces uit voor bachelor- en masterprogramma's. Ook binnen andere sectoren bestaan vergelijkbare onafhankelijke beoordelingsorganen die instellingen evalueren.

Het accreditatieproces omvat meestal zelfevaluatie door de instelling, gevolgd door een externe beoordeling en mogelijk een bezoek ter plaatse. Tijdens de beoordeling wordt gekeken naar onderwerpen zoals curriculum en leerresultaten, docentkwaliteit, toetsing en toetsingskaders, kwaliteitszorgsystemen en de behaalde uitkomsten. Na de beoordeling volgt een besluit: geaccrediteerd, onder voorwaarden geaccrediteerd of niet-geaccrediteerd, met een termijn voor follow-up. Periodieke herbeoordeling is gebruikelijk, en de resultaten worden gepubliceerd ten behoeve van transparantie en verantwoording.

Doel en nut van accreditatie liggen in kwaliteitsborging, verantwoording aan studenten, patiënten en financiers, en het bieden van erkenning die vaak noodzakelijk is voor financiering, toelating tot vervolgonderwijs of erkenning in het beroep. Accrediteren verschilt van certificering en vergunning: accrediteren beoordeelt de organisatie of het programma als geheel, certificering bevestigt specifieke criteria voor een product of dienst of voor een individu, en een vergunning is meestal een wettelijke toelating door de overheid. Internationaal kunnen normen en samenwerking tussen accrediterende instanties de onderlinge erkenning bevorderen.