aardingsysteem

Een aardingsysteem, of aarding, is een samenhang van geleidende onderdelen die met de aarde verbonden zijn om de veilige werking van elektrische installaties te waarborgen. Het voert lek- en foutstromen af, beperkt de spanning op metalen delen en maakt snelle uitschakeling bij storingen mogelijk. Een typisch systeem bevat aardingselektroden of -matten, aardingsgeleiders en een hoofd- of aardingsrail die alle metalen delen met de aarde verbindt.

Doel is een lage aardweerstand zodat foutstromen kunnen wegvloeien naar de aarde en de beveiliging, zoals stoppen of differentieelschakelaars, snel (of tijdig) uitschakelt. De aardingspunten zijn vaak verbonden met de constructie van het gebouw en de elektrische installatie.

Er bestaan TN-, TT- en IT-systemen. TN-systemen koppelen de aardpunt aan de netaarde bij de bron; de beschermingsgeleider (PE) loopt apart van de neutrale geleider (N). Variaties zijn TN-S, TN-C-S en TN-C. TT-systemen hebben een lokaal aardingspunt; de installatie deelt geen directe aardverbinding met de netaarde. IT-systemen hebben geen continue aardverbinding, om storingen te beperken; bij een fout blijven beveiligingen actief zolang de spanning laag blijft.

Ontwerp- en onderhoudsregelgeving vragen naar een meetbare aardweerstand en betrouwbare verbindingen. Bescherming wordt meestal geborgd met aardlekschakelaars en hoofdautomaten. Normen zoals IEC 60364 en nationale regels geven aanwijzingen voor uitvoering en controles.

Een goed functionerend aardingssysteem vermindert risico's voor personen en apparatuur en draagt bij aan de stabiliteit van een installatie.