Weefselsensoren

Weefselsensoren, ook wel bekend als biologische of medisch gerichte sensoren, zijn apparaten die ontworpen zijn om direct met weefsel in contact te komen om fysiologische parameters te meten. Ze maken gebruik van uiteenlopende technologieën, waaronder piezo-elektrische, optische, elektro-chemische en MEMS‑technologieën, om data te verzamelen omtrent bloeddruk, zuurstofsaturatie, glucosespiegels of mechanische belasting van organen.

Een van de meest voorkomende toepassingen van weefselsensoren is in de informatiedrugfabriek, waar ze permanente monitoring van patiënten mogelijk maken. Hierbij worden kapillaire en intraveneuze sensoren ingezet om real-time informatie te leveren die essentieel is voor het afstemmen van doseringen en het voorkomen van complicaties. Daarnaast worden ze gebruikt in onderzoek naar toxicologie, waar onderzoekers de invloed van farmaceutische stoffen op weefsel in de gaten houden zonder invasieve procedures.

Concreet bestaan weefselsensoren uit een sensortechnologische kern, vaak verkleumd door een flexibel, biocompatibel materiaal zoals silicium, polyimide of hydrogels, waardoor ze zich kunnen weven in weefsel zonder lokale irritatie. Signaaltransmissie gebeurt via draadloze protocollen of geïntegreerde micro‑chipcommunicatie, wat een volledig draagbare monitoring mogelijk maakt.

De vooruitgang op het gebied van miniaturisatie, energiebeheer en compatibiliteit heeft geleid tot concepten zoals implantaten die enige tijd kunnen blijven functioneren zonder onderhoud. Toekomstige uitdagingen liggen in het verbeteren van de levensduur, het verminderen van het risico op bio‑farmacie‑interacties en het waarborgen van privacy‑bescherming van de verzamelde gezondheidsdata.