Voedingstekort

Voedingstekort is een algemene term voor een onvoldoende inname van voedingsstoffen, voor zover de dagelijkse behoefte niet wordt bereikt. Het kan zich voordoen als ernstig tekort, wanneer de definitieve energietekorten en tekorten aan macro- of micronutriënten dalen tot een klinisch significante graad.

De oorzaken zijn uiteenlopend: onvoldoende voedselinname door armoede, restrictieve diëten of medische behandeling, verhoogde voedingsbehoefte tijdens groeifases, spijsverteringsproblemen, of de combinatie van meerdere factoren.

Symptomen verschillen per voedingsstof. Algemene klachten zijn vermoeidheid, spierzwakte, huidproblemen, vertraagde wondgenezing, en een verzwakt immuunsysteem. Specifieke tekorten manifesteren zich door onder meer gevolgen van ijzer – bloedarmoede, zout – huiduitbarstingen, vitamine D – botverlies, en vitamine B12 – neurologische afwijkingen.

Diagnose gebeurt via medische geschiedenis, lichamelijk onderzoek en bloedonderzoek. Bloedwaarden voor micronutriënten zoals hemoglobine, ferritine, calcium, vitamine D, vitamine B12 en een voedingslanderopname analyseren de status.

Behandeling richt zich op het herstellen van de balans. Dit kan bestaan uit tijdig voedingsadvies, supplementatie en soms calorische ondersteuning. Bij complexe gevallen kunnen gastrofarmaca, mucosale ondersteuning, en/of hydrosolue supplementen noodzakelijk zijn.

Preventie is gebaseerd op een uitgebalanceerd dieet, vroege screening in risicogroepen, en gezondheidsvoorlichting. In bevolkingsgroepen met risico op ondervoeding dragen maatschappelijke beleid en voedselprogramma’s bij aan de reductie van voedingstekorten.

Voedingstekort is een belangrijk onderwerp in de gezondheidszorg, omdat het associeerd is met verhoogde morbideit en mortaliteit, en het de kwaliteit van leven kan verlagen.