Vlambehandeling

Vlambehandeling is een oppervlaktetechniek waarbij een vlam wordt toegepast op een materiaaloppervlak met als doel de oppervlaktespanning en de hechting te verhogen. De methode wordt vooral toegepast op kunststofoppervlakken, zoals polyolefinen (HDPE, PP), om de adhesie van lijmen, coatings en verf te verbeteren.

Werking: door kortdurende verhitting met een vlam treedt oxidatie op in de bovenste atoomlagen van het oppervlak. Hierdoor ontstaan polaire functionele groepen en een hogere oppervlaktespanning, wat de wettability en de hechting bevordert. Het proces is gebaseerd op een gecontroleerde activering van de externe laag, zonder chemische residuen achter te laten.

Uitvoering: de vlam wordt gecontroleerd langs het oppervlak bewogen of gericht op specifieke zones. De afstand tot het oppervlak, de duur van de blootstelling en de snelheid van beweging bepalen de intensiteit van de behandeling. Oververhitting kan leiden tot verkoling, verkleuring of beschadiging van het materiaal.

Toepassingen en beperkingen: vlambehandeling wordt veel toegepast in de verpakkingsindustrie, automotive en bouw, waar snelle en chemievrije oppervlakteactivering gewenst is. Het is vooral effectief op vlakke of eenvoudig gevormde delen. Nadelen zijn onder meer variable resultaten bij complexe geometrie, het risico op beschadiging bij foutief gebruik en veiligheids- en milieukwesties door het open vuur en eventuele emissies.

Veiligheid: vanwege het gebruik van een vlam is goede ventilatie, brandveiligheidsmaatregelen en training van operators noodzakelijk. Zie ook: corona-behandeling, plasma-behandeling, oppervlaktebehandeling en adhesie.