Timeoutwaarden

Timeoutwaarden zijn de vooraf ingestelde tijdslimieten waarna een actie als mislukt wordt beschouwd als er binnen die termijn geen reactie of gebeurtenis plaatsvindt. Ze worden meestal uitgedrukt in milliseconden of seconden en dienen om te voorkomen dat een proces ongestructureerd wacht.

In informatica onderscheidt men verschillende typen timeoutwaarden, afhankelijk van de context. Een connect timeout bepaalt hoe lang een verbinding mag duren om tot stand te komen; een read of response timeout geeft aan hoe lang men wacht op ontvangst van data nadat de verbinding is gelegd; en een write timeout geldt voor het schrijven naar een bron. Deze waarden zijn van toepassing op netwerkverzoeken, API-calls, databasequeries en gebruikersinterfaces. Vaak kunnen timeoutwaarden per component of per gebruikerssessie worden ingesteld.

Configuratie gebeurt meestal in code, in configuratiebestanden of via netwerkapparatuur. Waarden worden vaak in milliseconden of seconden opgegeven. Te korte timeouts leiden tot onnodige foutmeldingen en retries, terwijl te lange timeouts wachtrijgroei en resource leaks kunnen veroorzaken. Goed ingestelde timeoutwaarden sluiten aan bij de verwachte latenties van onderliggende systemen en de gewenste gebruikerservaring.

Veelvoorkomende voorbeelden: HTTP-clients gebruiken vaak connect- en read-timeouts tussen enkele seconden en tientallen seconden; databaseconnecties hebben doorgaans timeouts variërend van één tot enkele tientallen seconden afhankelijk van workload en tolerantie; sessie- en gebruikerstimeouts in toepassingen variëren uiteenlopend van minuten tot uren, afhankelijk van beveiliging en gebruiksscenario’s.

Best practices zijn onder meer het afstemmen van timeouts op realistische latenties, het onderscheiden van connect-, read- en write-timeouts, het toepassen van backoff-strategieën bij herhaalde pogingen en het monitoren van timeouts om instellingen tijdig te kunnen aanpassen.