Standaardstanden

Standaardstanden zijn vooraf gedefinieerde toestanden of posities van een apparaat, systeem of proces die als uitgangspunt, referentie of aanbevolen configuratie gelden. Het begrip wordt in verschillende vakgebieden gebruikt, zoals engineering, elektronica, informatica en werktuigbouw. Een standaardstand dient doorgaans de voorspelbaarheid, veiligheid en interoperabiliteit te bevorderen en helpt bij onderhoud en tests doordat er een gemeenschappelijke baseline bestaat.

Het woord is afgeleid van standaard (de afgesproken norm) en standen (toestanden of posities). In de praktijk kunnen standaardstanden verschillen per domein of standaardisatie-instantie, en ze worden meestal gedocumenteerd in gebruikershandleidingen, specificaties of onderhoudsprocedures. Ze vormen een referentiepunt voor het vergelijken van prestaties, kalibraties en afwijkingen.

Toepassingsvoorbeelden zijn onder meer softwareontwerp, waar standaardstanden de initieel ingestelde waarden of standaardconfiguratie van een nieuw object kunnen zijn; elektronica, waar een apparaat een standby- of idle-stand heeft met laag energieverbruik; en mechanische systemen waarin een hendel in een neutrale of standaardpositie staat. In voertuigen of machines kunnen standaardstanden ook verwijzen naar normale bedrijfsmodi versus speciale modi zoals onderhoud.

Beheer en documentatie van standaardstanden gebeurt vaak via configuratiemanagement en onderhoudsprocedures. Ze dienen als referentie voor kalibraties, tests en herstelformuleringen. Afwijkingen van de standaardstanden worden doorgaans vastgelegd en gecommuniceerd om compatibiliteit, veiligheid en traceerbaarheid te waarborgen. Zie ook standaardisatie, configuratiebeheer, resettoestand en toestandmachine.