Netwerkpartitionering

Netwerkpartitionering, ook wel netwerksegmentatie genoemd, is het proces waarbij een computernetwerk wordt opgesplitst in meerdere, logisch gescheiden segmenten. Het doel is om verkeer te beheersen, prestaties te verbeteren en de beveiliging te verhogen door de reikwijdte van storingen en misbruik te beperken. Door segmentatie kunnen beleid en controles gerichter worden toegepast per deelnetwerk.

De belangrijkste methoden zijn onder meer VLANs (virtuele lokale netwerksegmenten) die verkeer scheiden binnen een fysieke netwerkinfrastructuur, en subnets die routering en adressering regelen. Technische maatregelen zoals 802.1Q tagging, access control lists (ACLs), firewalls en demilitarized zones (DMZ’s) ondersteunen de scheiding. In sommige omgevingen wordt microsegmentatie toegepast, vaak aangestuurd door software-gedreven netwerken (SDN) of netwerkvirtualisatie, waarbij beleid op heel fijnmazig niveau wordt afgedwongen. Het opzetten van een duidelijke adressering en DHCP-configuratie is essentieel, evenals zorgvuldig beheer van gateways en routing tussen de segmenten.

Toepassingsgebieden zijn onder meer bedrijfsnetwerken met afdelings- of functiegroepen, gast- en minder-trust netwerken, en data-centers met DMZ- of beveiligingszones. Voordelen zijn onder meer gereduceerde broadcast-domeinen, beperking van de verspreiding van storingen, betere naleving van beveiligings- en privacy-eisen, en gerichte beveiligingsmaatregelen. Nadelen zijn verhoogde complexiteit, potentieel hogere beheerkosten en het risico op misconfiguraties bij ontwerp of runtime.

Samengevat biedt netwerkpartitionering structurele controle over verkeer en beveiliging, mits zorgvuldig ontworpen en beheerd.