Neerslagkamers

Neerslagkamers zijn laboratorium- of proefopstellingen waarmee kunstmatige neerslag wordt geproduceerd voor wetenschappelijk onderzoek en technische evaluaties. Er bestaan verschillende typen neerslagkamers die onder gecontroleerde omstandigheden neerslagkenmerken zoals intensiteit, dropletgrootte, spreiding en duur kunnen simuleren, zodat de invloeden op bodem, planten of oppervlakken afzonderlijk kunnen worden bestudeerd.

De kamers kunnen bestaan uit een afgesloten ruimte of een buitenopstelling met een installatie van sproeikoppen, sproeiverstuivers of sprinklers, aangesloten op waterleidingen en, waar nodig, verwarmings- of koelcircuits. De belangrijkste vernieuwing is het kunnen regelen van neerslagparameters: intensiteit (mm/u), soort druppels (druk, nozzlekeuze), verdelingspatroon en duur, en soms wind of vochtigheid. Gecontroleerde omgevingsomstandigheden zoals temperatuur en licht kunnen worden gebruikt om sezoniële condities na te bootsen.

Toepassingen: in de landbouw en tuinbouw om regenimpact op gewassen en bladvocht te bestuderen en om irrigatie-efficiëntie en droogteresistentie te testen; in de hydrologie en bodemkunde om infiltratie, erosie, crustvorming en oppervlakteafvoer te onderzoeken; in materialenonderzoek om weersinvloeden op coatings en constructies te beoordelen; en bij kalibratie en evaluatie van neerslagmetingen en -sensoren.

Voordelen en beperkingen: neerslagkamers bieden reproduceerbare en herhaalbare omstandigheden die natuurlijk variërende regen kunnen vervangen, en ze maken gestructureerde experimenten mogelijk. Nadeel is dat ze zelden de volledige complexiteit van temporale en atmosferische neerslag nabootsen en dat ze grote opstellingen en onderhoud vereisen.