Meeinflecteren

Meeinflecteren is een linguïstisch verschijnsel waarbij inflectionele morfologie niet beperkt blijft tot één woord, maar over een gehele woordgroep wordt gedeeld. In dit proces worden grammaticale kenmerken zoals getal, naamval, geslacht of tijd geïntegreerd in de frase als geheel, zodat de betrokken woorden samen oneindig als een enkel morphologisch pakket fungeren. De term duidt op een vorm van coördinatie van inflectie binnen uitdrukkingen waarvan één hoofdelement de rest morfologisch beïnvloedt.

Mechanisme en varianten. Meeinflecteren verschijnt vooral in theoretische discussies over talen met rijke inflectie en complexe woordverbanden. Een veelbesproken scenario is dat de inflectie-Index op het kopwoord (bijv. het hoofd-nomen) of op een klitische eenheid die aan de hele frasenaam hecht, wordt gerealiseerd; de helper-woorden in de NP dragen daardoor geen eigen, onafhankelijke inflectie. In sommige analyses kan dit betekenen dat determiners of bijvoeglijke naamwoorden geen aparte vorm aannemen, of alleen in overeenstemming met het hoofdwoord harmoniseren.

Voorbeelden. In een hypothetische taal kan een noun phrase met hoofdwoord N en bijvoeglijk woord A voorkomen met één gezamenlijke meervoudsvorm op N. De determiners en andere modifierende elementen tonen dan mogelijk geen eigen inflectie of volgen uitsluitend de gedeelde index. Dergelijke voorbeelden worden vooral in typologische en theoretische literatuur besproken en zijn zelden gedocumenteerd als standaardfenomeen in natuurlijke talen.

Betekenis en verhouding. Meeinflecteren wordt gezien als een mogelijke vorm van gezamenlijke inflectie of concord die over een woordgroep reikt. Het onderwerp van discussie betreft de aanwezigheid, de mate en de formaliteit van dergelijke delen van grammaticale systemen. Verwante concepten zijn concord, hoofdmarkering en afhankelijke morfologie.

Zie ook: concord, inflectie, grammaticale morfologie, woordgroep, typologie.