Lenteoffensieven

Lenteoffensieven, ook wel lente-offensieven genoemd, is een term uit de militaire historiografie die verwijst naar offensieven die in de lente worden gelanceerd. Doel is vaak een doorbraak in de vijandelijke linies, het herwinnen van het initiatief en het versnellen van een victory-pace voordat zomeroperaties relevante logistieke of verdedigingsmaatregelen vereisen. Het begrip is vooral verbonden met operaties die na de winter door de offensieve machten worden opgezet.

Kenmerkend voor lenteoffensieven zijn onder meer het samenvallen met betere weersomstandigheden, langere dagen en hernieuwde logistieke mogelijkheden. Ze vereisen doorgaans een geconcentreerde inzet van troepen, artillerie en voorhoede-operations om door doorstootlijnen te breken, gevolgd door een snelle exploitatie. Lenteoffensieven dragen vaak een hoog risico van uitputting en kunnen afhankelijk zijn van de mate waarin reserves en versterkingen tijdig kunnen worden ingezet. Het succes hangt sterk af van intel, vervoer, supplylijnen en de reactie van de tegenstander.

Een bekend historisch voorbeeld is de Duitse lenteoffensief van 1918 op het Westers Front, ook Kaiserschlacht genoemd. Gelanceerd in maart 1918, probeerde Duitsland de oorlog te beslissen voordat Amerikaanse troepen voluit konden meedoen. De aanvallen brachten aanvankelijke doorbraken, maar de geallieerde reserves en latere tegenaanvallen maakten het offensief uiteindelijk niet beslissend.

Binnen andere conflicten komt het begrip minder systematisch voor, maar het idee van een voorjaarsoffensief verschijnt wel vaker in militaire operaties wanneer weers- en logistieke omstandigheden gunstig zijn. Zie ook: Eerste Wereldoorlog, Offensieve oorlogvoering, Militaire strategie.