Kasteeltorren

Kasteeltorren is de term die in het Nederlands wordt gebruikt voor de torens die deel uitmaken van een kasteel. Ze vormen vaak een opvallend onderdeel van de verdediging en tegelijk van de résidentie, en dragen bij aan de kenmerkende silhouet van middeleeuwse en vroegmoderne kastelen in de Lage Landen.

Architectonisch variëren kasteeltorren in vorm en bouwmateriaal. Ze kunnen rond, vierkant of veelhoekig zijn en staan meestal op de hoeken of aan dekante muren van de kasteelomwalling. De muren zijn vaak dik, met smalle schietgaten en battlementen (merlons en crenellaties). Binnenin kunnen torens een trapkooi of wentelende trappenhuizen bevatten, met opslagruimten en soms woonvertrekken. Sommige torens zijn uitgerust met extra functies zoals machicolaties of garderobes. De torens vervulden diverse rollen: verdediging en observatie, maar ook representatie en huisvesting van bewakers of vooraanstaande bewoners.

Historisch gezien ontstonden kasteeltorren in de middeleeuwen en werden zij vanaf de 12e tot de 16e eeuw gebouwd en aangepast. Naarmate metalen vuurwapens toegankelijker werden, evolueerden de verdedigingsfuncties en kwamen torens vaker dienstdoen als residentiële ruimten en status-symbolen, terwijl de kasteelmuren hun aandacht steeds meer naar comfort en prestige verschoven.

Tegenwoordig bestaan veel kasteeltorren nog en zijn ze vaak beschermd als nationaal erfgoed. Ze behoren tot musea of openbare attracties en vormen een belangrijk onderdeel van het cultureel-historisch erfgoed. De term kasteeltoren kan verwijzen naar één specifieke toren of naar meerdere torens die samen de architectonische kern van een kasteel vormen.