Kalibratieprocedures

Kalibratieprocedures zijn systematische methoden om meetinstrumenten en meetsystemen af te stemmen op referentiemetingen en om de nauwkeurigheid, precisie en traceerbaarheid van metingen te waarborgen.

Ze worden toegepast in laboratoria, productie, engineering en dienstverlenende sectoren waar meetresultaten kritisch zijn.

Een kalibratieprocedure omvat doorgaans het definiëren van acceptatiecriteria, het selecteren van referentiemeters, het uitvoeren van metingen onder gecontroleerde omstandigheden, het berekenen van correcties of kalibratiecoëfficiënten, het toepassen van aanpassingen, verificatie van de meting na kalibratie en documentatie van resultaten en onzekerheden.

Belangrijke normen zijn ISO/IEC 17025, ISO 10012, en het GUM-handboek voor de uitdrukking van onzekerheid in metingen; kalibratie draagt bij aan traceerbaarheid naar nationale referentiestandaarden.

Uitkomsten zijn kalibratiecertificaten of -rapporten met meetonzekerheidsinformatie; daardoor kunnen bedrijven voldoen aan regelgeving en kwaliteitsnormen.

Veelvoorkomende voorbeelden zijn kalibratie van meetgereedschap zoals schuifmaten, drukmeters of spectrometers; bij complexe systemen kan kalibratie ook software- of algoritmewijzigingen omvatten.