Interconnectdiensten

Interconnectdiensten zijn diensten die twee of meer netwerken, meestal telecommunicatie- of internetproviders, met elkaar verbinden om verkeer en data uit te wisselen. Het doel is dat gebruikers en diensten op het ene netwerk bereikbaar zijn vanaf het andere netwerk, bijvoorbeeld wanneer een klant van een operator een bestemming op een ander netwerk wil bereiken. Interconnect is cruciaal voor spraak, sms, data en internettoegang en omvat verschillende vormen en technologieën.

Voorbeelden van interconnectdiensten zijn directe interconnect (peering) bij een internetuitwisselingpunt (IXP) of via een partnerknooppunt, transitdiensten die verkeer van een klant via het netwerk van de provider naar het bredere internet routeren, en leased line interconnecties voor een vaste, privéverbinding tussen netwerken. Voor mobiele operators bestaan interconnecties voor roaming en voor spraak- en datadiensten.

Techniek en uitvoering: interconnect kan via fysieke verbindingen zoals glasvezel of koper, meestal via Ethernet, IP VPN of MPLS, met service level agreements (SLA's) en QoS-afspraken. Interconnectpunten bevinden zich bij PoPs (point of presence) of IXPs; SLA's, onderhoud, beveiliging en incidentrespons zijn standaardonderdelen.

Economisch en regulerend kader: prijsmodellen variëren van per-bit, per poort tot periodieke vastrechtkosten; sommige peeringafspraken zijn settlement-free afhankelijk van wederzijdse dekking. Regulering op nationaal en Europees niveau kan transparantie, non-discriminatie en toegang tot netwerken waarborgen.

Impact en uitdagingen: interconnect bepaalt de reikwijdte en kwaliteit van digitale diensten; uitdagingen zijn congestie, misconfiguraties, afhankelijkheden van meerdere partijen, en juridische of commerciële geschillen.