Informatiesignalen

Informatiesignalen zijn signalen die informatie dragen en via een communicatiekanaal van zender naar ontvanger worden verzonden. Ze ontstaan als variaties in een fysische grootheid, zoals spanning, lichtintensiteit of geluid, en kunnen analoog (continue tijd en amplitude) of digitaal (discrete toestanden) van aard zijn. Analoge informatiesignalen variëren continu in tijd; digitale informatiesignalen bestaan uit opeenvolgende symbolen met discrete niveaus, meestal vertegenwoordigd door binaire waarden.

Informatie- en telecommunicatie gebruiken informatiesignalen om data te verzenden. Een signaal kan informatie bevatten die afkomstig is van een mens, een sensor of een computer, en kan gemoduleerd worden om geschikt te zijn voor het transport door een medium met beperkte bandbreedte. Typische modulatie- en coderingspraktijken omvatten technieken die de signaalvorm aanpassen aan het kanaal, evenals broncodering en foutbetrouwbare overdracht.

Tijdens transmissie kunnen informatiesignalen worden beïnvloed door ruis, vervorming en interferentie. Om de betrouwbaarheid te verbeteren worden foutdetectie- en foutcorrectiecodes toegepast, en worden signaalprocessen gebruikt om de orde van het signaal te herstellen. Informatie-theorie behandelt de hoeveelheid informatie die een signaal bevat, gemeten als entropie, en de maximale overdracht van informatie over een kanaal, uitgedrukt in de kanaalcapaciteit (Shannon).

Toepassingen omvatten telefonie en internet, radiodistributie en televisiezending, sensor- en controlesystemen en vele andere technologiegebieden. Informatiesignalen vormen zo een kernbegrip binnen de moderne informatica, elektronica en communicatie.