Impliëren

Impliëren is een Nederlands werkwoord met twee hoofdbetekenissen. In de meest voorkomende betekenis betekent het iemand of iets bij een zaak betrekken, vaak in de zin van betrokkenheid bij een gebeurtenis of misdrijf. Een voorbeeld is: de getuige probeerde de verdachte te impliceren in de fraude. Een tweede betekenis is dat iets inhoudt of volgt uit feiten of omstandigheden; het duidt op een gevolg of implicatie. Bijvoorbeeld: de bevindingen impliceren een fout in het proces.

In gebruik onderscheidt impliceren zich dus tussen betrokkenheid en inhoudelijke gevolgtrekkingen. In de eerste betekenis kan het verwijzen naar het “in een zaak betrekken” van iemand, wat soms ook als “iemand in een misdrijf impliceren” wordt geformuleerd. In de tweede betekenis gaat het om wat uit feiten volgt: “dit impliceert dat er een fout is gemaakt.” De termen im- en implicatie vormen verwante woorden in dezelfde taalfamilie.

Etymologisch komt het woord van het Latijnse implicare, via het Franse impliquer, naar het Nederlandse impliceren. De kernwaarde is het idee van verbinden of invoegen: iets wat vastloopt aan een gevolg of aan iemands betrokkenheid.

Spelling en varianten. De gangbare spelling in standaard Nederlands is impliceren. De vorm impliëren (zonder de c) wordt af en toe gezien als een variante of foutachtige ingang in sommige bronnen of dialecten; voor formeel standaardgebruik verdient impliceren de voorkeur. De bijbehorende zelfstandige vorm is implicatie, en verwante woorden zijn implicereel, implicerend en implicerend.