Frameconstructie

Frameconstructie is een bouwmethode waarbij de belasting van een gebouw primair wordt gedragen door een skelet van staanders en liggers, in plaats van door dragende muren alleen. Het skelet bestaat meestal uit hout, staal of gewapend beton. De buiten- en binnenwanden dienen vaak als infill en dragen doorgaans minder tot geen verticale lasten, waardoor het gebouw flexibel in indeling en overspanningen kan zijn.

Er zijn drie hoofdtypen frameconstructies: houten frameconstructie (timber frame), staalframebouw en gewapend betonframe. Bij houten frames vormen houten staanders en liggers de ruggengraat; bij staalframes bestaan de skeletdelen uit stalen kolommen en balken; bij betonframes dragen kolommen en balken van gewapend beton de belasting, vaak met wapening voor trekvastheid. Combinaties komen eveneens voor, afhankelijk van wensen op het gebied van draagkracht, brandveiligheid en duurzaamheid.

Belangrijke bouwprincipes zijn de verdeling van zwaarte- en zijwaartse belastingen langs het frame en de stabiliteit van de verbindingen tussen de verschillende materialen. Infills dragen meestal niet wezenlijk bij aan de draagkracht en moeten goed aansluiten op het frame om warmteverlies, vocht en geluidsoverlast te beperken. Afstemming met isolatie, lucht- en vochtregeling is daarbij van belang.

Historisch gezien is frameconstructie gegroeid uit traditionele houten houtskeletbouw en heeft moderne uitvoering in staal en beton toegepast in hogere gebouwen en projecten met lange overspanningen. Toepassingen zijn wijdverspreid in woningen, kantoren en industriële gebouwen, waarbij prefabricatie en snelle bouw vaak een voordeel vormen.

In Nederland vallen frameconstructies onder de eisen van het Bouwbesluit en Europese normen (Eurocodes) voor structurele veiligheid en duurzaamheid.