Fibrinogeenspiegels

Fibrinogeenspiegels verwijzen naar de hoeveelheid fibrinogeen in het bloed. Fibrinogeen is een oplosbaar plasma-eiwit dat door de lever wordt geproduceerd en een cruciale rol speelt in de bloedstolling: onder invloed van het enzym thrombine wordt fibrinogeengevormd fibrine, waaruit een stolsel ontstaat.

Normale waarden liggen meestal circa 2 tot 4 g/L (200 tot 400 mg/dL), hoewel referentieranges kunnen variëren afhankelijk van de methode en het laboratorium. Fibrinogeen kan in zowel functionele als antigeenmetingen worden bepaald; de Clauss-methode is een veelgebruikte functionele bepaling, terwijl immunoassays de hoeveelheid fibrinogeen-antigeen meten.

Fibrinogeenspiegels worden beïnvloed door verschillende factoren. Als een acute-fase-eiwit kunnen ze stijgen bij ontsteking, infectie, weefselbeschadiging en zwangerschap. Verminderde niveaus zien we bij leverziekten, ernstige malnutritie, disseminated intravasale coagulatie (DIC), massale bloedingen of consumptie van fibrinogeen, en bij aangeboren aandoeningen zoals hypofibrinogenemie of afibrinogenemie. Dysfibrinogenemie kan leiden tot normaal geleide hoeveelheden fibrinogeen maar met gestoorde functie.

Klinisch heeft fibrinogeenspiegels meerdere rollen. Ze dienen als marker voor inflammatie en kunnen het risico op bloedstolling aandoeningen weerspiegelen: verhoogde niveaus zijn geassocieerd met verhoogd tromboserisico; lage niveaus verhogen het bloedingsrisico. Ze worden ook gebruikt bij de evaluatie van leverfunctie, coagulopathieën en bij planning van chirurgische ingrepen.

Behandeling en beheer zijn gericht op de onderliggende oorzaak en, indien nodig, op vervangingstherapie bij ernstige fibrinogeendeficiënties (bijvoorbeeld fibrinogeenconcentraat of cryoprecipitaat) om bloedingen te beheersen tijdens operaties of trauma.