EPRregelgeving

EPRregelgeving, oftewel Extended Producer Responsibility, is een beleidssysteem waarbij producenten verantwoordelijkheden dragen voor de milieugevolgen van hun producten nadat deze consumenten gebruik zijn geweest. Het uitgangspunt is dat de ontwerper de verantwoordelijkheid draagt voor de hele keten van inzameling, verwerking en recycling, zodat afval en milieubelasting worden verminderd en hergebruik wordt gestimuleerd.

In de praktijk draait EPR om producenten die verplichtingen op zich nemen rond post-consumptieverwerking. Dit kan bestaan uit het financieren en organiseren van inzameling en recyclingsactiviteiten, het implementeren van take-back systemen, en het melden van productie- en afvalprestaties aan toezichthouders. Vaak werkt men met producentenorganisaties of gezamenlijk fondsen waar producenten aan bijdragen. Daarnaast gelden informatie- en etiketteringsplichtigheden over milieuvriendelijke ontwerpen, recyclingbaarheid en gevaarlijke stoffen.

EPRregelgeving is in veel landen en regio’s toegepast op verschillende productcategorieën. In de Europese Unie zijn verpakkingen, elektrische en elektronische apparatuur (EEE), batterijen en end-of-life voertuigen belangrijke onderdelen van EPR-regimes. Nationale implementatie kan variëren in strengte, toezicht en uitgeoefende bevoegdheden, maar de kern blijft hetzelfde: bedrijven dragen de verantwoordelijkheid voor de kosten en organisatie van afvalbeheer en recycling voor de producten die zij op de markt brengen.

Voordelen van EPR zijn onder meer een verhoogde recyclinggraad, minder afval op stortplaatsen en stimulering van ontwerp voor circulariteit. Kritiekpunten richten zich op administratieve lasten, kosten door producenten en mogelijke verschuivingen naar consumentenprijzen.

Zie ook: richtlijnen en verordeningen omtrent verpakkingen, WEEE, batterijen en end-of-life voertuigen.