Dijkbescherming

Dijkbescherming is het geheel van maatregelen dat is bedoeld om land en bewoners te beschermen tegen overstromingen via dijken. In Nederland omvat dit zowel structurele als niet-structurele maatregelen, evenals onderhoud en beleid gericht op veiligheid. De dijken vormen de kern van de verdediging tegen hoogwater; naast dijken bestaan er keringen zoals sluizen, pompstations en waar nodig stormvloedkeringen. Structurele maatregelen omvatten het versterken, verhogen of verbreden van bestaande dijken en de aanleg van aanvullende keringen of wateropslagmogelijkheden. Niet-structurele maatregelen richten zich op risicobeoordeling, ruimtelijke planning, landgebruikbeperkingen in risicogebieden, waarschuwingssystemen en noodplannen.

Verantwoordelijkheden liggen grotendeels bij de waterschappen, die samen met Rijkswaterstaat toezien op de dijkveiligheid. De landelijke overheid stelt veiligheidsnormen en inspectie-eisen vast; de uitvoering vindt plaats via onderhoud en vernieuwing van dijken, sluizen en keringen. Langetermijnplanning, zoals het Delta Programma, stuurt de investeringen in dijkbescherming en adaptatie aan klimaatverandering. Bij toenemende zeespiegel en extremen wordt ingezet op robuuste ontwerpen, betere monitoring en ruimte voor water waar mogelijk.

Het doel van dijkbescherming is het voorkomen van dijkdoorbraak en overstroming van dichtbebouwde en economische gebieden, het behoud van vitale infrastructuur en bescherming van landbouwgronden en ecosystemen. Doordat het systeem zowel fysieke bescherming als plannings- en zorgprocessen omvat, blijft het adaptief aan veranderingen in het klimaat en demografie.