Databankrechten

Databankrechten, in het Nederlands vaak het sui generis databankrecht genoemd, is een vorm van intellectueel eigendom die databases beschermt die door substantiële investeringen in het verkrijgen, verifiëren of presenteren van hun inhoud zijn opgebouwd. Het recht staat los van auteursrecht op de individuele gegevens en richt zich op de bescherming van de investeringen die in de samenstelling van de databank zijn gestoken, niet op de data zelf.

Onderwerp en beschermingsomvang: Het databankrecht beschermt de databank als zodanig tegen uitwinning of hergebruik van geheel of van een substantiëel deel van de inhoud, zonder toestemming van de maker. De bescherming geldt zelfs als de afzonderlijke gegevens zelf niet auteursrechtelijk beschermd zijn. De belangrijkste voorwaarde is een substantiële investering in het verkrijgen, controleren of presenteren van de inhoud.

Duur en verlenging: In de EU geldt doorgaans een bescherming van 15 jaar vanaf voltooiing van de databank. Bij een vernieuwde substantiële investering in de databank kan de bescherming voor het nieuwe gedeelte opnieuw ingaan of worden verlengd, afhankelijk van de nationale implementatie en de aard van de investering.

Relatie met auteursrecht en uitzonderingen: Het databankrecht bestaat naast het auteursrecht op individuele werken en is bedoeld om economische prikkels te bieden voor het samenstellen van databanken. De wet bevat grenzen en uitzonderingen om legitiem gebruik mogelijk te maken, zoals verbruik of verifiëringsactiviteiten binnen redelijke grenzen; de precieze reikwijdte verschilt per jurisdictie.

Nederlandse context: In Nederland wordt het concept geïmplementeerd via de nationale regels die de EU-richtlijn implementeren. Voor producenten van commerciële databanken is databankrecht van belang bij licenties, concurrentie en sancties bij inbreuk. Zie ook: sui generis database right.