Codecstandaarden

Codecstandaarden zijn formele specificaties die beschrijven hoe media-informatie wordt gecomprimeerd en weer teruggevoerd. Ze bepalen welke algoritmen worden gebruikt om data te coderen en decoderen, welke bitrates en signaalverwerking noodzakelijk zijn, en welke profielen of niveaus gelden om interoperabiliteit tussen diverse apparaten, software en netwerken te waarborgen.

Standaarden worden ontwikkeld en onderhouden door internationale en regionale organisaties zoals ISO/IEC JTC1 (onder meer MPEG-standaarden), ITU-T (televisie- en videocodecs), IETF/W3C (audio- en webgerelateerde formaten) en DVB/ATSC voor broadcasttoepassingen. Het standardisatieproces omvat publicatie van specificaties, testcases en conformiteits- en interoperabiliteitstesten om te garanderen dat verschillende implementaties met elkaar kunnen samenwerken.

Veel voorkomende codecstandaarden bestrijken zowel audio als video. Voor audio zijn voorbeelden MP3, AAC en Opus, evenals lossless opties zoals FLAC. Voor video zijn belangrijke standaarden H.264/AVC en HEVC (H.265), en meer recente codecs zoals AV1 en VP9. Naast de coderingsstandaard spelen ook containerformaten en transportprotocollen een rol bij praktische implementatie.

Licentie en patentstatus beïnvloeden vaak de adoptie van codecstandaarden. Sommige codecs vereisen royalties, wat implementatiekosten en juridische overwegingen met zich meebrengt. Open royalty-free codecs zoals AV1 en Opus proberen interoperabiliteit te bevorderen zonder licentieproblemen, terwijl andere standaarden door patenten zijn omgeven.

In de praktijk worden codecstandaarden toegepast in streaming, videocommunicatie, televisie-uitzendingen en opslagmedia, waardoor media-uitzendingen en -consumptie efficiënt en breed compatibel blijven over uiteenlopende apparaten en netwerken.