Bestemmingsplan

Een bestemmingsplan is in de Nederlandse ruimtelijke ordening het belangrijkste instrument waarin een gemeente de ruimtelijke indeling van een gebied vastlegt. Het vertaalt nationaal en provinciaal beleid naar concrete regels over wat er met gronden en gebouwen mag gebeuren.

Het plan bestaat uit een plankaart met bestemmingszones (zoals wonen, werken, groen, water) en uit regels die per zone aangeven wat wel en niet mag, bijvoorbeeld over bebouwingshoogte, bouwvlak, afstand tot perceelsgrenzen, parkeervoorzieningen en aanleg van infrastructuur. Daarnaast kunnen afwijkingen, tijdelijke functies of bijzondere bestemmingen zijn opgenomen. Het plan benoemt ook algemene principes zoals milieu, geluid en duurzaamheid.

Het bestemmingsplan is juridisch bindend voor vergunningverlening en handhaving binnen het plangebied. Het vaststellen van het plan vindt meestal plaats door de gemeenteraad na procedures van ontwerp, inspraak en bezwaar en na publicatie. Het plan treedt in werking op een vastgesteld tijdstip of na bekendmaking. Gemeenten kunnen ontheffingen of wijzigingsprocedures toestaan volgens geldende regels.

Historisch gezien was het doel van de Wet ruimtelijke ordening en het plan de basis van ruimtelijke regels. Met de invoering van de Omgevingswet krijgt het bestemmingsplan een bredere context en kunnen onderdelen worden vervangen door een omgevingsplan. Bestaande bestemmingsplannen blijven echter rechtskracht behouden totdat ze zijn vervangen of aangepast.