Antislipfuncties

Antislipfuncties is een Nederlandse term die verwijst naar wiskundige objecten of relaties die anti-slipgedrag bij contactoppervlakken between lichamen modelleren. Het begrip wordt gebruikt in zowel mechanische als computationele contexten en beschrijft hoe wrijving tegen slippen werkt bij gebiedende krachten en bewegingen.

In de techniek en tribologie beschrijven antislipfuncties hoe wrijving slip tegenhoudt. Ze modelleren het verschil tussen statische wrijving (geen slip tot een grens) en kinetische wrijving (slip vindt plaats). Een antislipfunctie levert een tangentiële kracht als antwoord op de relatieve tangentiële snelheid en de normale kracht, meestal binnen een beperking zoals |Ft| ≤ μ Fn. Veel modellen geven geen enkele waarde als er geen slip is (stekenregime), en wel een kracht wanneer slip optreedt (glijregime). Daarom zijn antislipfuncties vaak set-valuerd of impliciet.

F op wiskundig en computationeel vlak komen antislipfuncties voor in variationaliteiten en complementaire problemen om wrijvingsbeperkingen op te leggen. Ze kunnen worden voorgesteld als de subdifferentiëel van de indicatorfunctie van de frictiehoorn (frictieconus) of als maximal monotone operatoren. Dit maakt het mogelijk om contact-frictieproblemen numeriek op te lossen via variationaliteiten en geschikte discretisatie.

Toepassingen bevinden zich onder meer in robotgrijpers, de interactie tussen voertuigen en het wegdek, en in machines met glijcontacten. Ze worden ook gebruikt in simulaties en optimalisatie om berekende bewegingen en krachten binnen fysisch aanvaardbare frictiegrenzen te houden.

Zie ook: wrijving, Coulomb-wrijving, no-slip-voorwaarde, variationaliteit, complementaire problemen.