AMLbeleid

AMLbeleid, kort voor anti-money laundering beleid, is het geheel van interne controles, procedures en governance die een organisatie hanteert om witwassen en financieren van terrorisme te voorkomen. Het beleid beschrijft hoe de onderneming risico’s identificeert, beoordeelt en beheert, en hoe medewerkers handelen bij verdachte activiteiten.

Het wettelijke kader in Nederland wordt primair gevormd door de Wet ter voorkoming van witwassen en financieren van terrorisme (Wwft). De Wwft verplicht daarmee ‘verplichte instellingen’ – zoals banken, betaalinstellingen, beleggingsondernemingen en verzekeraars – alsook bepaalde professionals zoals notarissen en makelaars, om een AML-beleid te implementeren. Toezicht hierop wordt uitgeoefend door DNB en AFM en via de meldingsplicht bij FIU-Nederland.

Belangrijke onderdelen van het beleid zijn onder andere een risk-based aanpak, klantacceptatie en -identificatie (customer due diligence, CDD) en waar nodig enhanced due diligence (EDD) bij hogere risico’s; identiteits- en verificatieprocedures voor klanten en uiteindelijk begunstigden; continue monitoring van transacties en gedrag; screening op sanctielijsten, PEP’s (politiek prominente personen) en andere risicofactoren; en beleid voor diepte-analyse en escalatie.

Daarnaast omvat het AMLbeleid meldings- en documentatievereisten: tijdige aangifte van vermoede transacties bij FIU-Nederland; behoud van relevante gegevens en transacties volgens wettelijke bewaartermijnen; en procedures voor interne controles en escalatie. Training van personeel en onafhankelijke audits vormen doorgaans een vast onderdeel van het beleid.

Het doel van AMLbeleid is het beheersen van financiële misbruikrisico’s, het waarborgen van naleving met regelgeving en toezicht, en het beschermen van reputatie en operationele integriteit van de organisatie.