tapsdichtheid

Tapsdichtheid is de mate waarin een systeem lekkage kan voorkomen onder gespecificeerde condities. Het begrip is relevant voor drukvaten, leidingsystemen, verpakkingen en elektronische behuizingen, waarin ongewenste lekkage risico's vormt voor veiligheid, productkwaliteit en energieverbruik.

Lekkage wordt meestal uitgedrukt als lekkagestroom of lekkagesnelheid. In verschillende vakgebieden worden uiteenlopende eenheden gebruikt, zoals m³/s voor gas- of vloeistofdebiet en mbar·L/s in vacuumsystemen. Veel gebruikte testmethoden zijn drukdalingstoets (pressure decay), bubbeldetectie, helium-lekdetectie en vacuüm-dalingstesten. Tijdens een drukdalingstoets wordt de component onder een gestelde druk gebracht en wordt de drukval over een bepaalde tijd gemeten; bij de helium-test wordt helium als tracergas gebruikt om kleine lekken te lokaliseren.

Factoren die tapsdichtheid beïnvloeden zijn materiaalkeuze, afdichtingsmateriaal zoals pakkingen en O-ringen, oppervlakteafwerking, montagekwaliteit, temperatuur- en drukcycli, veroudering en chemische compatibiliteit met het medium. Verbeteringen komen voort uit zorgvuldig afdichtingsontwerp, hoogwaardige pakkingen, correcte spanning en montage, schone en vlakke contactvlakken en regelmatig onderhoud.

Een goede tapsdichtheid voorkomt veiligheidsrisico's, productverlies en onbedoelde energievraag. Toepassingen variëren van voedings- en farmaceutische verpakkingen en HVAC-systemen tot automotive en ruimtevaart. Acceptatiecriteria worden vastgesteld op basis van normen of contractuele eisen die testcondities en de maximaal toegestane lekkage bepalen.